นักดนตรีหลายๆคนที่ใฝ่ฝันว่าอยากมีอัลบั้มเป็นของตัวเองสักชุดนึง ก็คงเคยโดนแบบนี้ พวกผมเองก็เคยครับ!! บรรดาหนุ่มที่มีหน้าตาเป็นอาวุธอย่างผมถึงกับต้องถอยมาตั้งหลักแล้วครั้งหนึ่ง เมื่อค่ายเทปยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่งในเมืองไทยบอกกับพวกผมว่า "เปลี่ยนนักร้องได้ไหมครับ เพราะที่นี่มีแนวความคิดที่ว่า พวกหล่อๆ สวยๆ เนี่ยะมันสอนให้เก่งกันได้....แต่พวกเก่งๆเนี่ยะมันสอนให้หล่อให้สวยไม่ได้" นักดนตรีหนุ่มไฟแรงอย่างพวกเราถึงกับอึ้ง อึ้งในคำพูดที่ออกจะรุนแรงและบาดใจดีแท้ แต่เมื่อมองมุมกลับตามที่เค้าพูด...เออแฮะ ก็จริงของมันวุ้ย

ค่ายเทปยักษ์ใหญ่อีกแห่งหนึ่งพูดกับพวกผม เมื่อเห็นว่านักร้องคนใหม่ของวงผมหล่อเข้าขั้นพระเอกมิวสิค ว่า "อืม...วงเราน่ะได้เปรียบรู้มั๊ย" "ทำไมเหรอครับพี่" ผมถามกลับไป "ก็นักร้องวงเราหน้าตาดีอ่ะ มีชัยไปกว่าครึ่งแล้ว เอาง่ายๆนะ นึกภาพนะว่า ถ้าพี่มีขนมอยู่ 2 ชิ้น ชิ้นหนึ่งอร่อยมาก ชิ้นหนึ่งรสชาติสุนัขไม่รับประทาน อันอร่อยใส่ถุงก๊อบแก๊บมัดไว้ อีกอันหนึ่งทำแพคเกจให้สวยหรูเริ่ดเลยนะ แล้วเอาไปวางขาย ถ้าคนที่ไม่รู้เค้าผ่านมาซื้อ เราคิดว่าเค้าจะเลือกอันไหน" ผมแอบนึกในใจว่า ก็อันที่ห่อดูดีๆหน่อยสิฟระ พี่เค้าก็บอกว่า "อันที่ห่อสวยๆใช่มั๊ย...นี่แหละคนเรามันอย่างนี้แหละ ที่จริงอันอร่อยอาจจะอยู่ในถุงก๊อบแก๊บก็ได้...แต่เผอิญมันดูไม่น่ากิน"

2 ค่าย วิธีการพูด 2 สไตล์แต่ความหมายเดียวกันเลย นี่ถ้าไม่หล่อไม่สวยสงสัยจะหมดสิทธิ์

เดี๋ยวนี้วัยรุ่นไทยส่วนใหญ่มองเปลือกนอกก่อนเป็นหลัก หล่อ สวย มาก่อนเสียงค่อยว่ากันว่าดีรึเปล่า... บางคนหน้าตาผิดระเบียบก็พาลไม่ซื้อเทปเค้าซะนิ่มๆ ทั้งๆที่เพลงอาจจะดีมากก็ได้ ยกเว้นบางกรณีที่ได้ยินเพลงก่อนแล้วโดนใจจริงๆ มารู้ทีหลังว่า อ้าวอีตานี่ร้องหรอกเรอะ...ไม่เป็นไร เผอิญโดนใจไปแล้ว ซื้อก็ซื้อฟระ

วัยรุ่นไทยเป็นแบบนี้จริงๆครับ.... ตราบใดที่วัยรุ่นไทยยังเป็นอย่างนี้อยู่ ผมว่าคนเก่งไม่ได้โงหัวขึ้นมาแน่ หลายๆคนเคยเถียงผมว่า อ้าว...ถ้าเก่งจริงก็ทำออกมาสิ ถ้าดีจริงมันก็ต้องดังสิ....เรื่องจริงหาได้เป็นอย่างนั้นไม่ครับ เพราะถ้าไม่หล่อไม่สวย ก็อดอยู่ค่ายใหญ่ๆ เมื่อไม่ได้อยู่ค่ายใหญ่ๆ ก็ไม่ค่อยมีแรงโปรโมท เพราะค่ายเล็กทุนน้อย โปรโมทตามกำลังศรัทธา เมื่อคนไม่ค่อยจะได้เคยฟังผ่านทางวิทยุ,โทรทัศน์ แล้วจะมีใครหน้าไหนที่จะตรัสรู้ได้ว่าเพลงของศิลปินคนนี้จะดีจริง เมื่อไม่รู้ย่อมไม่ซื้อ โดยเฉพาะยุค imf อย่างนี้ด้วยแล้ว กว่าจะควักมาแต่ละบาทน้ำตาแทบจะร่วงเลย

จะมีกี่คนที่จะโชคดีอย่างอัลบั้มแรกของวง "โมเดิร์นด๊อก" ที่ออกมาด้วยจังหวะและเวลาที่เหมาะสม ออกมาในจังหวะที่วัยรุ่นกำลังเบื่อเพลงป๊อปเมืองไทย ออกมาด้วยงานที่คุณภาพก็ไม่ใช่ย่อยเลยทีเดียว ปรากฎว่า ดังเป็นพลุแตกเลย...แต่เค้าก็ทำได้แค่อัลบั้มเดียวเท่านั้น จังหวะเวลาที่เหมาะสม คงจะหาไม่ได้ง่ายๆอีกต่อไป เพราะทุกวันนี้ศิลปินออกเทปเยอะยิ่งกว่าไก่ออกไข่ วันนึงๆนับไม่ถ้วนว่ามีใครออกมาบ้าง

เรื่องเล่าจากผมเรื่องนี้ ไม่ได้มีความต้องการอยากจะบั่นทอนจิตใจคนดนตรีที่ไม่หล่อไม่สวย อย่างพวกเราคนอ่านทุกคนเลยนะครับ เพียงแต่ว่า ผมอยากป่าวประกาศให้พี่น้องวัยรุ่นไทยเปลี่ยนพฤติกรรมกันบ้างเท่านี้ก็น่าพอใจแล้วครับ ขอเพียงแค่เปิดใจรับสิ่งใหม่ๆให้มากขึ้น

ถ้าคนฟังทั้งหลายอยากมีงานดีๆไว้ฟังกัน จงเลือกฟังมากกว่าเดิม ไม่ว่าชอบแนวไหนก็ตามแต่ ขอให้ฟังดนตรีโดยใช้หูอย่าดูด้วยตา ค่ายเทปจะไม่ได้กล้าขายงานที่อาจจะไม่ดีนัก แต่หล่อ-สวย มาให้พวกเราฟังกันเกลื่อนตลาดอย่างนี้อีก เค้าจะได้เอางานที่ดีจริงๆเท่านั้นมาขายให้พวกเราฟัง เพื่อให้คนเก่งๆ และคนที่อาจจะไม่เก่งนักแต่รักดนตรีจริงๆ (แต่เผอิญไม่หล่อ ไม่สวย) ทั่วฟ้าเมืองไทย ได้มีโอกาสก้าวออกมานำเสนอผลงานให้พวกเราฟังกันไม่ซ้ำแบบซ้ำสไตล์ จะได้ไม่น่าเบื่ออย่างเป็นเป็นกันทุกวันนี้เสียที